Visie over hartstocht & liefde

Veel mensen vragen zich af waarom hun hartstocht voor elkaar niet blijvend is. Waarom ze elkaar als vanzelfsprekend zijn gaan beschouwen. Ik kan alleen zeggen dat begrijpen hoe relaties zich in fasen ontwikkelen en wat we vergeten te doen zodra we commitment en zekerheid hebben gevonden, veelal de basis vormt voor het verlies van hartstocht en het wegebben van echte nieuwsgierigheid naar elkaar. Vooral tijdens het dagelijkse verliezen we oog voor elkaar omdat er geen afstand en ruimte meer is om de ander echt op te merken, oprechte aandacht te geven en vragen te blijven stellen over wat er allemaal in iemands hart leeft. Iets dat we op een natuurlijke wijze wél deden toen we elkaar nog moesten veroveren en nog niet van elkaar waren. Zodra we gesetteld zijn en ‘van elkaar zijn’ verliest de hartstocht en ‘iemand willen’ zienderogen kracht.

Liefde vraagt dat we alles van elkaar moeten weten. Hartstocht vraagt om stiltes te laten vallen en mysterieuze momenten te koesteren. Liefde vraagt compromissen en opofferingen. Hartstocht vraagt om ook je eigen weg te blijven vervolgen. Liefde vraagt regelmaat en geborgenheid. Hartstocht vraagt niet weten wanneer we elkaar weer zien. Liefde vraagt zekerheid. Hartstocht vraagt onzekerheid verdragen. Liefde geeft vertrouwdheid. Hartstocht blijft nieuwsgierig vragen stellen.

Juist het behouden van ook een eigen ruimte en speels spelen met afstand en nabijheid kan die hartstocht versterken. Niet dagelijks samenleven en telkens weer een afstand willen overbruggen, kan het vuur brandend houden voor elkaar. Er is geen vanzelfsprekendheid dat die ander van jou is. Niemand is iemands bezit. Elk moment kan de ander een nieuwe keuze maken. Maar jij ook. Relaties zijn bewegend als er leven in zit. Juist die vrije beweging om echt bij iemand te willen zijn en die ander dat ook met oprechte aandacht willen tonen, heeft een sterke invloed op hartstocht brandend houden en nieuwsgierig naar elkaar blijven. De ingrediënten wat mij betreft om zowel verdieping als vurigheid in de liefde met elkaar te eren. Liefdesrelaties en hun vorm zijn de afgelopen 50 tot 100 jaar sterk veranderd. Als we niet alleen in de verliefdheidsfase die boeiende interesse voor elkaar willen voelen, zullen we onze vorm moeten aanpassen en de onzekerheid die dat soms oproept moeten verdragen. Vuur heeft lucht nodig om te kunnen blijven branden. Mensen hebben ruimte nodig om naar elkaar te kunnen blijven verlangen en elkaar te missen. Die afstand kan sommigen beangstigen, omdat ze veel bevestiging en stabiliteit nodig hebben, en die zullen voor zekerheid en degelijkheid kiezen. Anderen zullen die ruimte omarmen en er door opbloeien en creatief worden. Elke keuze kent een prijs. Afhankelijk van je achtergrond zul je of voor het ene of voor het andere kiezen tot de realiteit je laat ervaren dat er geen garanties zijn en dat ‘beleven en laten gebeuren’ vooral bevrijdend werkt.

Als we de balans kunnen behouden tussen beide gebieden en niet van vanzelfsprekendheden uitgaan, dan maken we de weg vrij voor verrassing en uitdaging.

© 2019-2020 Miranda Nanda Maria van Dijk – HTP Human Transformation Projects – Bohemian Publishing