Visie over hartstocht & liefde

Veel mensen vragen zich af waarom hun hartstocht voor elkaar niet blijvend is. Waarom ze elkaar als vanzelfsprekend zijn gaan beschouwen. Ik kan alleen zeggen dat begrijpen hoe relaties zich in fasen ontwikkelen, en wat we vergeten te doen zodra we commitment en zekerheid (denken te) hebben gevonden, veelal de basis vormt voor het verlies van hartstocht en het wegebben van echte nieuwsgierigheid naar elkaar. Vooral tijdens het dagelijkse verliezen we oog voor elkaar omdat er geen afstand en ruimte meer is om de ander echt op te merken, oprechte aandacht te geven en vragen te blijven stellen over wat er allemaal in iemands hart leeft. Iets dat we op een natuurlijke wijze wél deden toen we elkaar nog moesten veroveren en nog niet van elkaar waren. We zijn vergeten wat we voor de ander over hadden, welke verrassingen we bedachten, welke verleiding we hebben ingezet, welke erotische lading we brachten naar onze ontmoetingen. Zodra we gesetteld zijn en ‘van elkaar zijn’ verliest de hartstocht en ‘iemand willen’ ons verlangen, zienderogen kracht. We denken dat we dat nu allemaal niet meer hoeven doen omdat we voor elkaar hebben gekozen. Maar juist doordat we stabiliteit en zekerheid hebben gecreëerd, hebben we die verrassing, erotische spanning en verleiding nodig om de hartstocht en het verlangen levend te houden.

Liefde vraagt dat we alles van elkaar moeten weten. Hartstocht vraagt om stiltes te laten vallen en mysterieuze momenten te koesteren. Liefde vraagt compromissen en opofferingen. Hartstocht vraagt om ook je eigen weg te blijven vervolgen. Liefde vraagt regelmaat en geborgenheid. Hartstocht vraagt verheugen op het moment dat je elkaar weer zult zien. Liefde vraagt zekerheid. Hartstocht vraagt onzekerheid verdragen. Liefde geeft vertrouwdheid. Hartstocht geeft je eindeloos dingen blijven afvragen.

Juist het behouden van een eigen ruimte en speels spelen met afstand en nabijheid kan die hartstocht versterken. Niet dagelijks samenleven en telkens weer een afstand willen overbruggen om bij de ander te zijn, kan het vuur brandend houden voor elkaar. Er is geen vanzelfsprekendheid dat die ander van jou is. Ook als je trouwt of samenwoont. Niemand is iemands bezit. Elk moment kan de ander een nieuwe keuze maken. Maar jij ook. Relaties zijn bewegend en dynamisch als er bruisend leven in zit. Juist die vrije beweging om echt bij iemand te willen zijn en die ander dat ook met oprechte aandacht willen tonen, heeft een sterke invloed op hartstocht brandend houden en nieuwsgierig naar elkaar blijven. De ingrediënten om zowel verdieping als vurigheid in de liefde met elkaar te voeden. Liefdesrelaties en hun vorm zijn de afgelopen 50 tot 100 jaar sterk veranderd. Als we niet alleen in de verliefdheidsfase die boeiende interesse voor elkaar willen voelen, zullen we de vorm moeten aanpassen en ondergeschikt moeten maken aan het verlangen naar hartstocht. De onzekerheid die dat soms oproept zullen we moeten verdragen. Vuur heeft lucht nodig om te kunnen branden. Mensen hebben ruimte nodig om naar elkaar te kunnen blijven verlangen en elkaar te missen. Die afstand kan sommigen beangstigen, omdat ze veel bevestiging en stabiliteit nodig hebben, en die zullen voor zekerheid en degelijkheid kiezen. Anderen zullen die ruimte omarmen en er door opbloeien en creatief worden. Elke keuze vraagt iets van ons. Afhankelijk van je achtergrond en hechtingsstijl zul je voor het ene of voor het andere kiezen, tot de realiteit je laat ervaren dat er geen garanties zijn en dat ‘ruimte geven aan verlangen en iemand missen’ vooral bevrijdend werkt.

Als we de balans kunnen behouden tussen beide gebieden, en niet van vanzelfsprekendheden uitgaan, dan maken we de weg vrij voor erotiek, sensualiteit, verlangen en hartstocht, naast geborgenheid en stabiliteit.

© 2019-2020 Miranda Nanda Maria van Dijk – HTP Human Transformation Projects – Bohemian Publishing