Uitnodiging voor de vrouw van mijn hart

 

Onvoorstelbaar veel gezichten en stemmen van vrouwen mocht ik zien en horen de afgelopen twintig jaar. Ik heb met aandacht naar ze gekeken en geluisterd. Ik begreep dat ze gezien en gehoord wilden worden, zoals dat voor elk mens geldt, en ook voor mij. Als we elkaar herkennen en begrijpen, dan ontstaat er een samensmelten van ideeën en vergroot onze energie, en kunnen we meer aan, dan als we alleen staan. We kunnen scheppers zijn als we alleengaand zijn, jazeker. Maar in samengaan worden wij ook scheppers van een Samen en een Wij.

Toch heb ik als vrije geest geleerd dat het alleen kunnen staan en de onvoorwaardelijke liefde in mij vinden en voelen, voorwaarde is om op een vrije en gezonde manier in de liefde met een ander te kunnen bewegen. Om ruimte te laten en ruimte te vragen. Niet om onbeschikbaar of ongrijpbaar te zijn, maar om de schoonheid van de liefde, vanzelf te laten ontvouwen. Met rust en helderheid over wat bij mij en jou past. Niet om de geliefde te willen bezitten of vasthouden, maar om haar vanuit een vrije beweging nieuwsgierig tegemoet te treden, als een bloem die zonlicht en voeding nodig heeft op regelmatige tijden, doch haar elke keer weer met oplettende ogen te aanschouwen. Dat vergt moed en zekerheid in jezelf om de kwetsbaarheid die dat ook meebrengt, toe te laten omdat het kunnen behouden van hartstocht dat nou eenmaal van ons vraagt.

Als we willen verlangen, willen dromen en geboeid en geraakt willen blijven, zullen we zekerheid moeten loslaten. Voorspelbaarheid en geborgenheid zijn menselijke behoeften, maar ze gaan niet samen met passie. Als de mens zekerheid heeft gevonden, dan groeit op termijn het onderhuidse verlangen naar passie, zoals we dat voelden toen we nog twee afzonderlijke individuen waren en elkaar daardoor onweerstaanbaar vonden. Elkaar bewonderden om die sprankeling die we lieten zien, als we alleen deden waar ons hart lag. Als we onszelf verliezen en versmelten met zekerheid en onze unieke individualiteit vergeten en verwaarlozen, dan verliezen we ook onze hartstocht voor elkaar, en wat ons beide uniek maakt. Vuur heeft lucht nodig om te kunnen branden en passie heeft een terugkerende beweging van afstand en nabijheid nodig.

Als ik kijk naar mijn traumatisch verleden, dat ik overwon, waar ik trots over ben, is het besef en begrip over liefhebben diep tot mij doorgedrongen in elke cel van mijn lijf, in elke overtuiging van mijn hoofd en vooral in mijn hart. Dat onvoorwaardelijk liefhebben en die warmte ontbrak in mijn kindertijd en puberteit. Het leidde ertoe dat ik dat grondig onderzocht en in mijzelf moest ontwikkelen. Dat was een ingrijpend proces maar zeer bevrijdend toen ik het weloverwogen doorliep.

Conventionele huisje-boompje-beestje structuren, zekerheden inbouwen via contracten, waarin we beloven elkaar nooit meer te verlaten, is niet de perceptie en het geloof dat ik over liefhebben heb. Mijn relatie met mij, vormt de bron voor alle relaties die ik aantrek of die ik liever vermijd, en de manier waarop ik in een liefdesrelatie wil liefhebben. En dat is vanuit vrijheid en vrije wil. Zeker in de diepgaande liefdesrelatie valt er niets te beheersen of uit te sluiten, relaties zijn dynamisch en kunnen veranderen, omdat wij kunnen veranderen en groeien. Trouw zijn aan je natuur en trouw zijn aan je ware zelf, die diepste zelf, die we vaak pas ontdekken in onszelf of kunnen zien bij een ander, als we Zelf diep zijn gegaan, blijkt de basis voor werkelijke vervulling. Het levert ook innerlijke vrijheid op en grote helderheid over het diepste zelf, als we het noodzakelijk innerlijk werk hebben gedaan, waardoor we tot die helderheid en innerlijke vervulling zijn gekomen. De diepte en veelzijdigheid van alle verschillende delen in mij, wat door die innerlijke tocht ontstond, en elk deel geef ik aandacht, maakt mij gelukkig en intens dankbaar.

Een vrouw die dat begrijpt en aanvoelt, zal die ruimte ook kunnen geven, omdat ze vertrouwen in zichzelf heeft en vervulling ook niet meer buiten zichzelf zoekt. Die wijsheid maakt haar voor mij onweerstaanbaar en een vrouw van mijn hart. Een vrouw die ik heel graag ontdek en ontmoet, in de vrije ruimte waar de zon schijnt, waar het leven ongecompliceerd is, waar woorden diep gaan, de aanraking teder en vurig is, waar bewustzijn en begrip vol en diep zijn. Zoals de zee: soms woelig, soms sereen, met een wijdse horizon, met de rust van de glinstering op het water en het vertrouwen dat alles is zoals het moet zijn, tijdens alle wisselende seizoenen van de natuur, zoals ook onze diverse levensfasen wisselend zijn, en tot een andere focus en aantrekking kunnen leiden.

De emotionele, intellectuele en fysieke chemie met een vrouw, die dat allemaal begrijpt, is een groot en zeldzaam geschenk.

Je bent welkom in mijn leven, mooie wijze vrouw. Dus bij deze mijn uitnodiging, indien dit allemaal met jou resoneert!

Miranda Nanda Maria van Dijk

Klik hier om mij te mailen